Bar helst til tíðinda í dag að ég talaði við máttarstólpa matarmenningar á Íslandi. Sú finnst mér ansi skemmtileg kona. Hún er svo uppfull af matarástríðu að það er ekki hægt annað en að smitast. Að hlusta á hana tala um matseld fékk mig til að trúa því eitt stundarkorn að ég gæti vel eldað heilt svínslæri um næstu jól, já ekki bara eldað það heldur verkað það líka og lagt í saltpækil í 10 daga áður en ég matreiddi. Ég trúði því líka að í forrétt gæti ég marinerað hinar og þessar fisktegundirnar upp úr framandi kryddlögum og í eftirrétt væri ekkert því til fyrirstöðu að galdra fram pavlóvur og ávaxtabökur með kryddkeim. Þessi blekking varði nokkuð lengi, að minnsta kosti var ég farin að láta mig dreyma um að halda stórtækt jólaboð á Njálsgötunni yfir kaffibollanum mínum, þar sem allir borðuðu ilmandi svínslærið glaðir og rjóðir í kinnum og drukku bjór með. Ég rankaði við mér úr draumum mínum við símtal frá bretanum sem er einhversstaðar uppi á köldum klaka að taka upp frunsuauglýsingu eða eitthvað álíka...man ekki alveg. Honum var eitthvað illt í maganum og vildi kenna um fljótfærnislega elduðum núðlurétt sem ónefnd hafði til í gærkveldi. Draumóramorðingi getur hann verið.

Annars er ég kát í nýju vinnunni. Ég hef beitt útilokunaraðferðinni við framapælingar allar svo eftir mig liggur sviðin jörð en lyklaborðið og ég elskumst á hverjum degi og við framleiðum ógó mikið af allskyns fréttamat og slúðri upp í móum.

Það getur verið að þið sjáið mig keyra yfir fólk og smáfugla á stórum Ford Bronco á næstunni, látið ykkur ekki bregða, ég hef ekki svikið umhverfisvænu fátæklingastefnuna fyrir lítið. En ég á hauk í horni...sem er meira svona flórgoði fyrir miðju....eða svoleiðis...blehhh. Og því þarf enginn að hafa áhyggjur af því að ég liggi með mína bumbu afvelta uppi í móum með fínu, nýju leðurstígvélin upp í loft.

tútelúh

Jæja þá er maður að skríða inn á nýjan vinnustað eftir viðburðaríkt sumar hjá djöflinum sjálfum. Sem betur fer var mér sparkað úr hinu neðra...þannig séð og upp í hið efra....þannig séð. Að minnsta kosti alla leið uppí Hádegismóa. Þar hef ég góðan aðgang að kaffivél og hamra á lyklaborð mér til mikillar ánægju allan daginn. Fer stundum heim með kaffiskjálfta í hnjám (þótt þeirri drykkju sé stillt í hóf!) , ferhyrnd augu og náladofa í rassi. Stundum fæ ég far með góðum samstarfsmönnum áleiðis niður í bæ en oftast ferðast ég í strætó allt að 45 mín á dag. Þar gefst mér ágætur tími til að lesa öll morgunblöðin og undirbúa mig undir vinnuna, jafnvel tek ég morgunmatinn með mér í leið 19 og kjamsa á honum á leið minni gegnum krókakima Árbæjar. Strætó er frábær segir Pollýanna.

Jæja, annars. Gleðileg jól. Fylgist með blöðum næstu daga og sjáið hvort þið komið ekki auga á fyrstu jólaauglýsingar ársins. Djííís.

Heil og sæl. Bið að afsaka letina. Ekki mikil leti á mínum bæ. Mér líður eins og í eilífu spretthlaupi. Er alflutt á Njálsgötuna og ég og Jonathan alánægð með það. Hlustuðum á hjartslátt barnsins í morgun og valhoppuðum eftir það um bæinn. Bumban sístækkar og ég er bara frekar hissa. Er ég að svínfitna eða er þetta svona fljótt að koma? Ehh....Ég hef í það minnsta lagt hnetusmjörsdollunni. Annars fékk ég mér súkkulaðistöng sem fylgdi með blómasendingu í morgunmatinn (þegar enginn sá til) og er alltaf svo þreytt að ég þarf að hraða skrefum framhjá sjoppunum á leiðinni heim úr vinnu. Ég þarf að fara að laga þetta. Það er nóg að sjá Esjuna út um stofugluggann og óþarfi að sjá hana í speglinum líka.

Það er þrælmikið um að vera í vinnunni þessa dagana. Ég er búin að ná hálfri þjóðinni úr buxunum og klæða í nýjar...að mér finnst. Suma dagana liggur við dramatísku uppgjöri. Því jeremías...The devil...s wear prada.

Annars... Allir hressir, allir glaðir og allir á hlaupum. Ég lofa skemmtilegri færslum á næstunni sem eru minna aumkunarverðar.

Tútelúh.

J hengur hálfur út úr þyrlu með cameruna að elta franska bíla, þess á milli kafar hann með hana í einhverjum lónum og hendist út um öræfi íslands á vélsleðum. Ímynda ég mér. En ég er búin að mynda mér æsispennandi útgáfu af vinnuferð hans uppá jökul í hasarmyndastíl.

Og það er nú af því að mér drulluleiðist án míns betri helmings. Sem sjálfstæð sjálfri mér næg kona þarf ég að fara að skoða það afhverju ég fer í svona dapurlegt "kærustuástand". Reyndar varð ég svona ógurlega háð Völu minni þegar hún bjó hjá mér síðasta sumar. Ég varð handa og fótalaus ef hún var ekki til taks og voða aum þegar hún sagði upp tiltektarþrældómnum og flutti út í eigið skipulegt og þrifalegt húsnæði.

Já ætli ég sé ekki týpan sem éti hendina...

Sem betur fer er afsprengi mitt- "litli ég"- hérna hjá mér og við skemmtum hvort öðru. Spilum skítakall og veiðimann og kúrum í sófanum (hennar mömmu) að horfa á geimverumyndir, með popp í skál og djúsglas. Fórum aðeins út í fótbolta í dag sem var heldur sorgleg sjón að sjá. Enda var Liverpool í rauðum joggingbuxum og háhæla skóm með uppsett hár. Manchester United var vel gallað í fótboltaskó og stuttbuxur. En jámm....engu líkara var að kynjabjöguð manneskja með ofnæmi fyrir hnöttóttu leðri væri í bráðaofnæmiskasti á lóðinni fyrir utan Espigerðið.

Er svona að spekúlera ýmislegt milli himins og jarðar- jah..nákvæmlega eru hugsanir mínar meira á jörðu og nánar tiltekið staðsettar við Njálsgötuna  þar sem góðvinur minn RD ætlar að leigja mér og J íbúð sína í nokkur ár meðan við söfnum í sparigrís fyrir villu á Ítalíu.  Íbúðin er risastór og falleg og auðvitað ligg ég í dagdraumum um hvernig við röðum saman mublum og myndum og ég veit ekki hvað.

Síðan á að bjóða manni í frí í september...þannig að dagdraumar mínir eru alveg rafmagnaðir þessa dagana...Enda þarf maður á sínu bleika skýi að halda þar sem maður brýtur saman boli með reglustiku eftir gyllinsniði. En...

Líf vinkona benti mér á að kona í mínu ástandi gæti viljað kenna í afleysingum.

Og ég bætti þessu strax í draumórasúpuna og útkoman er nauðalík "Dead poets society"...

Nú auðvitað.

Já bara svona til að tvinna fyrirsögn við efni þessa bloggs þá verðið þið að kíkja á Robotchicken. Stórskemmtilegir þættir. Tékkið á þeim á Youtube.com

Ég á frí á miðvikudögum. Úr húsi brjálæðisins. Þá tek ég mig til og fyrripartinn fer ég stofnanarúnt. Bruna á milli skattayfirvalda, banka og hinna ýmissu borgar og -ríkisstofnana.

Seinnipartinn dangla ég mér hins vegar eins og túristi um miðbæ Reykjavíkur. Labba ofurhægt niður Laugaveginn og kíki í búðir sem annars vekja ekki sérstakan áhuga. Kaupi kannski eitt epli í Víkverja sem ég maula á alla leið niður í Eymundsson, þar sem sest inn í horn og andvarpa af sælu yfir glænýju Vogue.

Um kvöldið er ég svo ekki hið minnsta þreytt og í stað þess að kvíða því að setja saman góða máltíð OG setja í vél OG skúra OG týna upp drasl. Þá nenni ég að spá og spekúlera í flóknum uppskriftum og  jafnvel elda tvíréttað ef ekki þríréttað og eftir það þá hef ég orku í áður upptalin kvíðvænleg og leiðinleg verkefni og get jafnvel hugsað mér að bæta strau-session á verkefnalistann.

Af þessu leiði ég að það sé mikil hamingja fólgin í því að vera orkubolti. Að byggja upp þol fyrir því að geta verið á spani allan daginn held ég að gæti verið farsælt lífsmission. jessörí.

Ég er orðin helvíti flink í að brjóta saman gallabuxur. Þið ættuð að sjá mig. Alveg Jackie Chan style.

Súkkulaðitippi.Gjörið þið svo vel. Þetta framleiða Hollendingarnir og skammast sín lítið eins og fyrri daginn. Lostafullt athæfi nr.1 er að sitja mjúkeygur á einhverju kaffihúsinu og narta í eitt svona....

Já ég er sumsé í agalegum húsmóðurstellingum. Húsmóðurstellingin er gjörsamlega í andstöðu við fósturstellinguna sem ég og aðrar konur í tíma og tilvistarþröng eigum það til að hnipra okkur í þegar þvottahrúgan er á leiðinni að toppa Esjuna. Kannski var það allur sykurinn sem ég át um páskana. En eftir páskana 2006 (þetta verður í minnum haft) er þvottahrúgan varla sentimeter og nýbökuð brauð og kanilsnúðar í eldhúsinu sem ilmar af sígildu ajax lemon. Svo datt mér í hug að tríta mig í heimatilbúið andlitsbað og sit hér með avokadó, hunang og hafragraut í andlitinu! Svolítið hlægilegt. Já eða neyðarlegt. Hégóminn. Grrr.....

Ég man eftir því þegar við fænkurnar sátum í Víðigrundinni að blaða í Vikunni agndofa yfir því hvað var hægt að gera mikil fegurðuarundur með því að stappa banana og maka í hárið á sér já eða sítrónu og andlitsmaska úr gúrkum og ég veit ekki hvað. Ég var að rifja upp hvað ég var gömul þegar þetta var og ég held að ég hafi ekki verið nema 10 -11 ára.  Við gerðum nú ekki mikið af því en þeim mun meira af því að búa til kílóavís af karamellu sem við gúffuðum glaðar í okkur. (blessunarlega lausar við að langa til að gubba því upp eftir á eins og raunin er víst um rúmlega 15% unglingsstúlkna í dag.)

Annars er ég stolt af syninum sem les eins og hestur alla daga með leikrænum tilþrifum.

Svo átti Vala vonkona afmæli um daginn og fékk frá mér þessa líka fínu kengúru sem vantaði samastað hjá góðri manneskju. 

Það var afskaplega hressandi að troðast með hana á litla veitingastaðnum sem við hittumst á.

Mokar yfir?

Nejjjh.

Sumir eru svo heppnir að það er einhver sem lítur eftir þeim. Vala vinkona hefur hann "Þórð á öxlinni" sem hefur það veigamikla hlutverk að líta eftir lyklakippum, veskjum og símum...bæði hennar og vinkvenna hennar þegar dómgreind og athyglisspan er í lágmarki. Gríðarlega nytsamur verndarengill. Jonathan virðist einnig hafa einhvern til að líta eftir sér og ekki er vanþörf á. Maðurinn helst ekki á tveimur jafnlöngum. Hann er sídettandi. Í annað skipti á stuttum tíma hefur hann dottið og brotið í sér rifbein. Í þetta skipti ofan í holu (stigaop). En hann var heppinn að detta ekki á höfuðið. Aðeins tilviljun réði því að það gerðist ekki.

Á spítalanum fannst mér þær fullfljótar að dæla í hann morfíni. Reyndar sárkvalinn. En það leið ekki á löngu áður en rifbeinsbrotið hræðilega og agalega virtist ævintýri líkast í augum míns heittelskaða. Að minnsta kosti brosti hann út að eyrum yfir flest öllu því sem fram fór á slysavarðstofunni.

Nema reikningnum. Því þegar hann var útskrifaður beið hans 30.000 króna reikningur.

Jamm. Jafnvægisskynið...æfið ykkur í að ganga á línu. Sérstaklega útlendingar. Það er dýrt að detta.

Annars ligg í ég súkkulaðiáti. Það eru rosaleg örlög að eftirfarandi komi upp á sama tíma:

1. Hið mánaðarlega kvenlega stúss

2. Fullt tungl

3. Vertíð súkkulaðibænda

JEEEEZ.

Ég verð rúllandi í spiki...bara ekki minnast á það. Mér er ansi laus höndin á þessum tíma mánaðarins.

Í dag er ég hlynna að Hewlett. Hann er bara alveg farinn yfir um, vill ekki í lag. Tæknikall (sem ber örugglega virðulegra starfsheiti) er að pota í hann með töng. (já í alvöru...með töng) Það er margt af efni þarna inni í herra Hewlett Packard sem ég þarf að nota og vinna að, þannig að ég er í smávegis andnauð. Tæknikallinn segir mér samt að róa mig. Hann verði búinn klukkan 6. Þetta er greinilega engin smávegis aðgerð.

Ég og Hewlett höfum verið að hittast síðan í haust. Þangað til nú nýverið hefur samband okkar gengið snurðulaust fyrir sig. Ég hafði tekið eftir þvi að hann var hættur að tala við mig eins og áður, hunsaði mig stundum. En ég tók því ekki alvarlega, vissi að það var álag á honum. En svo skyndilega, lokaði hann sig svona af.

Vonandi bjargast þetta. Ég hef trú á þessu sambandi.

Annars er ég víst alveg ferlega púkó þessa dagana...mín bara heima og inni með úrvaxin súkkulaðibrúnan háralit og músagráan undir (going natural) að velta sér upp úr vandamálum og baka alltof mikið af snúðum sér til dægrastyttingar.

chao.

Jói og Haukur eru hreint ágætir.

AndriAaaah.mov

video/quicktime
926 KByte

Andri og Óliver stofnuðu hljómsveitina : "Face Me" síðustu helgi í matarboði hjá Örnu og Ívari. ....hér fyrir ofan er nýjasta videoið þeirra með toppsmellinum....Love it mum!

.....ehhh.

Þessa mynd tók Jonathan út um bílgluggann einn morguninn. Hugsa sér hvað íslenskir vetrarmorgnar geta verið drungalegir.

Í dag átti sonur minn afmæli og við héldum veislu. Gáfum skít í jólastressið og klukkan 6 streymdu til okkar gestir í litlu íbúðina okkar. Veitingarnar voru kaoskenndar, samtíningur af dóti...og ég komst að því að ég á sum sé ekki gaffla og teskeiðar nema í míkrósamkvæmi. Þannig að sumt fólk kroppaði í kökusneiðar með puttunum. Só.

En þetta bar hæst....

Gluggagægir kom í heimsókn. Hávaxinn og myndarlegur leikaranemi undir búningnum. Í stuttu máli sjarmeraði hann aðdáendahópinn allsvakalega. Hann söng og hoppaði og dansaði og svaraði öllum lymskulegum spurningum 6 ára barna um jólasveinalífið af kænsku og snilld. Hápunktur heimsóknar jólasveinsins var þegar hann dansaði riverdance með krökkunum. Óborganlegt. He he...Líka óborganlegt þegar sonur minn bauð honum að þiggja veitingar og spurði hvort hann vildi horfa á sjónvarpið með sér...já eða þegar Óliver vinur Andra tók luftgítar með afmælissöngnum (ala jimi hendrix).

Síðan var hamagangur í skrílnum og endaði...la la...ekki svo vel því Andra tókst einhvern veginn að detta á sleikipinna. Sleikipinninn fór í augað á honum og á augnlokið kom þessi stærðar skurður. Leit ekki vel út og afmælið endaði í ferð á slysavarðstofuna þar sem augnlokinu var tjaslað saman æææi....æihhh. Ég fékk illt í beinin að horfa á augað á honum...ughhh

Þegar heim var komið þurfti ég að enda daginn vel þannig að ég gaf upp á bátinn tískulega skreytt jólatré. Þess í stað stendur nú í stofunni jólatré skreytt með spidermanköllum og allskyns dóti. Það er hægt að hlæja að því. Þá fann ég stjörnuljós síðan í fyrra og áður en Andri fór í háttinn veifuðum við amk 17 stjörnuljósum.

Þegar hann fór að sofa var hann sáttur við lífið og tilveruna. Hasardagur. Alvöru strákaafmæli.

Samfélagið sem við lifum í er stórundarlegt og stundum finnst mér það jaðra við að vera siðlaust.

Ég horfi á unga fólkið sem rís upp í velmeguninni rökræða með sannfæringu um það að velferðarkerfið eigi ekki að vera ríkisstyrkt.

Með auknum hagvexti og lægri sköttum, hraðari myntumferð (verðbólgu öðru nafni) þá styrkist innviðir samfélagsins svo mjög að ríkisstyrkt velferðarkerfi sé ekki nauðsynlegt.

Þetta er svo mikil veruleikafirring að það skelfir mig. Því hvers vegna byggir fólk samfélög ef það er ekki byggt á hugmyndinni um samhjálp?

Við þurfum að byggja samfélag þar sem við hugsum um þarfir þeirra sem minna mega sín. Því hversu auðvelt er að lenda í þeirra hópi? Tilviljun ein ræður því.

Bloggið mitt er komið í snemmbúið jólafrí sökum anna og þreytu.

Ef þið hafið tök á því að næla ykkur í myndina Chung Express til áhorfs. Gerið það. Hrikalega góð mynd. Ein af þeim bestu sem ég hef séð.

Annars er langþráður föstudagur í blóma. Mikið búið að vera að gera í vikunni. Stanslausar æfingar, búðastúss og heilaleikfimi henni tengd. 

Jólaskraut tengt friði og kærleika plantað um alla íbúð. Er ekki vön að skreyta en missti mig þetta sísonið og íbúðin er hippabrjálæði. Andri er á þeim aldri að það eru hrein og klár svik við saklausa æsku að missa sig ekki í þessu.

En það verður engum peningum eytt í jólagjafir þetta árið. Þið sem voruð að vonast til þess að ég væri búin að birgja mig upp af i-podum, sjónvarpstækjum og dýrum fatnaði til gjafa. Abandon all hope. Í ár verða einungis gefin batík-stíliseruð viskastykki og ömurleg ljóð eins og þetta fyrir neðan hér á heimasíðunni.

Enda markaðs og ímyndardeild Distunnar ekki í arðgreiðslum þetta árið og vinarsamlegast beðið hluthafa sína um svigrúm til vaxtar og arðbærs reksturs.

Ta dah!

Sjáumst hress í stressinu.